خسته ام .خیلی خسته.

خواب. فقط احتیاج به خواب دارم . اون هم نه چند ساعت بلکه چند شبانه روز!

بیدارم اما خسته!

بیداری مال شما . فقط به من زمان بدهید برای خواب .

خیلی خسته ام. خیلی.

این شعر رو در خیلی از وبلاگ ها خوندم اما چون ازش خوشم میاد می خوام اینجا هم بنویسم:

حرفش را مزن رفتنت آغاز ویرانی است

حرفش را مزن ابتدای یک پریشانی است

حرفش را مزن گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

 
چشم هایم بی تو بارانی است حرفش را مزن

آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو

راهمان با اینکه طولانی است حرفش را مزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی

حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام

 
رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

زندگي فاصله آمدن و رفتن ماست, شايد آن خنده كه امروز دريغش كردي، آخرين فرصت همراهي ماست

سالیان سال هست که انسانها می نویسند ، می خوانند ،عاشق می شوند ، و گاهی در پی همه ی این کارها به فکر فرو می روند تا بلکه فقط یک واژه را بیابند .

واژه ای که شاید به ظاهر درفرهنگ لغات وجود دارد اما معنای آن ، هیچ وقت و به هیچ زبانی نوشته نشده. نه تنها نوشته نشده بلکه درک هم نشده!

این شاید تنها عامل باشه که انسانها را وادار  به نوشتن می کند بدون اینکه حتی خودشان بدونند که چرا دارند می نویسند.

مهم نیست چی نوشته می شه ؛ شعر ، داستان ، مقاله علمی ، خاطره ، نامه عاشقانه ،...    . مهم فقط پیدا کردن آن واژه است . کی می دونه اون چه واژه ای هست؟!!

شاید آن واژه  " باور " باشد . شاید!

تنها واژه ای که به چشم همه آشناست اما یک نفر نیست که بتواند معنای حقیقی آن را بگوید. معنای آن گفتنی نیست ، درک کردنی است.