| تبليغات | X |
ندیده ای که حباب ،
به یک تلنگر باد ،به چشم به هم زدنی، محو می شود ناگاه؟
چه اتفاقی باید بیفتد ،
ای همراه ،
که من بدانم و تو
که عمر و هستی ما
حباب وار ، بر این موج خیز می گذرد؟
حباب را نفسی هست تا دهد از دست،
من و تو را ،
- ای داد –
کجا مجال نفس ، در قفس ،
درین بیداد،
درین تهاجم دود،
درین سموم سیاه ،
که همچو باد خزان ، برگ ریز می گذرد !
فریب صفحه ی تقویم را به هیچ انگار.
حساب روز و شب و ماه و سال را بگذار ،
حساب لحظه نگهدار ،
که چون فراری ِ پا در گریز ، می گذرد.
چگونه " می گذرد " ها
" گذشت " شد ناگاه ؟!
چه اتفاقی باید بیفتد ، ای همراه ،
که این حباب بر احوال خود شود آگاه
که لحظه ای دگر ، " این نیز "،
نیز می گذرد !
.............................................................................
یک سال دیگه هم از بودنم گذشت....
سال خوبی بود، به جرات می تونم بگم که بهم خیلی خوش گذشت. پر از شادی و
خنده و البته کمی هم ناراحتی بود. ناراحتی جدا شدن از بچه ها، ناراحتی تموم
شدن فصل دیگه ای از زندگیم، ناراحتی دیگه ندیدنش!، و این ناراحتی آخر...
اما در کنار این ناراحتی ها که بیشترشون ناشی از دلتنگی بود ، هزاران هزار اتفاق
شیرین هم رخ داد. دوران کوتاه اما شیرین با تو بودن ، مسافرت های کوتاه خنده دار با
کانون فیلم وعکس ، قرار های ملاقات هیجان آمیز اما بی سرانجام، اتفاقهای پر
ماجرای پیش بینی نشده که برای من و دوستام افتاد ، ... ، و در آخر هم برف!!! برف
و یه دنیا بازی ، برف و یه دنیا دوست جدید ، برف و عبور از خط قرمز ....
کاش یادم نره که در فصل جدید زندگیم هم مثل فصل قبلی، اتفاقهای پیش بینی
نشده ، خبرهایی که دوست ندارم بشنوم ، و در کل هر طول موجی خارج از محدوده
ی مرئی، فقط و فقط موضوعاتی برای خندیدنم هستند ، نه اینکه سنگی برای بر هم
خوردن آرامش این دریا!
چقدر دلم برات تنگ شده.....
خیلی وقته که پیشت نیومدم....
خدایا ٬ خیلی وقته که بندگی نکردم!!!
قبلا به همه اعتماد می کردم مگر اینکه خلافش ثابت بشه، که همیشه هم از اعتمادم به انسانها پشیمون می شدم . حالا تصمیم گرفتم به کسی اعتماد نکنم تا دیگه آخر کار پشیمونی وجود نداشته باشه.
خدایا کاش هیچ وقت پشیمون نمی شدم تا همچین تصمیمی در زندگیم گرفته نشه!!!
من این ایوان نه تو را نمی دانم، نمی دانم
من این نقاش جادو را نمی دانم ، نمی دانم
گهی گیرد گریبانم، گهی دارد پریشانم
من این خوش روی بد خو را نمی دانم، نمی دانم
دگر باره پریشانم ، دگر باره پریشانم
چنان مستم ، چنان مستم ، ره خانه نمی دانم
بیا ساقی شراب عشق مارا ده
اگر باشد غبار دل به کام دیده بنشانم
چو طفلی گمشده ستم من، میان کوی و بازاری
که این بازار و این کوی را نمی دانم، نمی دانم
مرا گوید ، مرا هر سو ، تو استادی ، بیا این سو
که من آن سوی بی سو را نمی دانم، نمی دانم
دگر باره پریشانم ، دگر باره پریشانم
چنان مستم ، چنان مستم ، ره خانه نمی دانم
مرا جان طرب پیشه که بی مطرب نیارامد
من آن جان طرب جو را نمی دانم ، نمی دانم
برو ای شب ز پیش من، مپیچان زلف و گیسو را
که جز آن جعد و گیسو را نمی دانم، نمی دانم
چقدر نشنیدن ها٬ نشناختن ها و نفهمیدن ها به این مردم آسایش و خوشبختی بخشیده است.
................................................................................................................................
**و امروزه ارزش آسایش و خوشبختی برای انسانها از شنیدن و شناختن وفهمیدن بیشتر است!
از وقتی شدم راننده آژانس خانواده ، گستره لغات فحشم هم افزایش پیدا کرده!!
این موضوع رو وقتی فهمیدم که با دوستم رفته بودیم بیرون. بعد از گل فشانی اون لغات ، حس کردم که دوستم منو متعجب نگاه می کنه. به خاطر همین مجبور شدم براش توضیح بدم که به علت قولی که به مادر گرام دادم جهت عدم حال گیری از سایرین ، مجبورم خودم رو اینجوری تخلیه کنم.
هر جارو می خوای درست کنی ، یه جای دیگه ی کار می لنگه.
اما باید یاد بگیرم که به نیمه ی پر لیوان نگاه کنم پس ...... چه خوب که گستره لغاتم افزایش پیدا کرده!!!!!!! 
این یعنی پیشرفت آیا ؟؟؟؟!!!!
با یک روانی چطور باید برخورد کرد
- سکوت به قیمت از دست دادن جان؟!
یا
- فریاد به قیمت دردسر برای تمام عمر؟!
خدایا تو می دونی چه کار باید کرد؟؟؟؟؟؟؟؟
**عشق اگر روز ازل در دل دیوانه نبود
تا ابد زیر فلک ناله مستانه نبود**
شاید تو بهترین نباشی ، زیباترین نباشی ، یارترین نباشی و حتی امن ترین تکیه گاه نباشی اما برای من
همچنان دل انگیزترینی
همچنان دوست داشتنی ترینی
همچنان آرامش بخش ترینی
.
.
.
.
با وجود اینکه 3 سال که از ندیدنت می گذره.
خیلی دوری، اما خیلی نزدیک!
وقتی ازش می خوای بعضی از کارها رو انجام نده ، وقتی می خوای اکثر اوقات همراهش باشی تا کارهای مهم رو با هم انجام بدین ، علتش چیه؟
.
.
نگو علتش اینه که نگرانشی . شاید بهش بی اعتمادی!
.
.
چرا خودتو گول می زنی؟
فردا تو می آیی و دوباره روشنایی وجودت رو به تاریکی این خونه می بخشی.چه قدر دلنشین ِ که با اومدنت این سکوت چند روزه ی خونه شکسته می شه و من از تنهایی در میام.
عزیزترین های زندگی من، بیاین تا دوباره زندگی از سر گرفته بشه . منتظر فردام. فردا....
خدایا ازت ممنونم. بازهم تنهام نذاشتی . باز هم وجودت رو در لحظه لحظه ی زندگیم حس کردم و می کنم.
