همه چیز رو شفاف می بینم جز یک قسمت. همون قسمتی که تو اونجا وایستادی!

چرا هرچی دوربین چشممو ، دوربین عقلمو و دوربین نوع نگاهم رو تنظیم می کنم، همچنان تار هستی؟!

نه تنها تو تار هستی بلکه تمام چیزهایی که به تو وابسته اند هم تار می بینم: فکرت ، قیافه ات ، حرفهات ، احساساتت ،....

اونقدر ماتی که حتی نمی تونم تشخیص بدم داری از ته دل می خندی یا نیشخند تمسخرآمیز می زنی!

نه عزیزم، لنز دوربینم کثیف نیست!  شاید تو باید از پشت این شیشه ی مشبک مه گرفته بیرون بیای تا بتونم شفاف ببینمت.