ندیده ای که حباب ،

به یک تلنگر باد ،به چشم به هم زدنی، محو می شود ناگاه؟

چه اتفاقی باید بیفتد ،

                           ای همراه ،

که من بدانم و تو

که عمر و هستی ما

حباب وار ، بر این موج خیز می گذرد؟

حباب را نفسی هست تا دهد از دست،

من و تو را ،

-         ای داد –

کجا مجال نفس ، در قفس ،

                                  درین بیداد،

درین تهاجم دود،

درین سموم سیاه ،

که همچو باد خزان ، برگ ریز می گذرد !

فریب صفحه ی تقویم را به هیچ انگار.

حساب روز و شب و ماه و سال را بگذار ،

حساب لحظه نگهدار ،

که چون فراری ِ پا در گریز ، می گذرد.

چگونه " می گذرد " ها

                           " گذشت " شد ناگاه ؟!

چه اتفاقی باید بیفتد ، ای همراه ،

که این حباب بر احوال خود شود آگاه

که لحظه ای دگر ، " این نیز "،

                                     نیز می گذرد !

.............................................................................

یک سال دیگه هم از بودنم گذشت....

سال خوبی بود، به جرات می تونم بگم که بهم خیلی خوش گذشت. پر از شادی و

خنده و البته کمی هم ناراحتی بود. ناراحتی جدا شدن از بچه ها، ناراحتی تموم

شدن فصل دیگه ای از زندگیم، ناراحتی دیگه ندیدنش!، و این ناراحتی آخر...

اما در کنار این ناراحتی ها که بیشترشون ناشی از دلتنگی بود ، هزاران هزار اتفاق

شیرین هم رخ داد. دوران کوتاه اما شیرین با تو بودن ، مسافرت های کوتاه خنده دار با

کانون فیلم وعکس ، قرار های ملاقات هیجان آمیز اما بی سرانجام، اتفاقهای پر

ماجرای پیش بینی نشده که برای من و دوستام افتاد ، ... ، و در آخر هم برف!!! برف

و یه دنیا بازی ، برف و یه دنیا دوست جدید ، برف و عبور از خط قرمز ....

کاش یادم نره که در فصل جدید زندگیم هم مثل فصل قبلی، اتفاقهای پیش بینی

نشده ، خبرهایی که دوست ندارم بشنوم ، و در کل هر طول موجی خارج از محدوده

ی مرئی، فقط و فقط موضوعاتی برای خندیدنم هستند ، نه اینکه سنگی برای بر هم

خوردن آرامش این دریا!